In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful

    The only religion with Allah is Islam (submission). Those to whom the Book was given disagreed among themselves only after knowledge had been given to them being insolent among themselves. He who disbelieves the verses of Allah indeed Allah is Swift in reckoning.

Verse of the Qur'ân Surah: 3/19

In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful

 Do they seek for other than the Religion of Allah? - while all creatures in the heavens and on earth have, willing or unwilling, bowed to His Will (accepted Islam), and to Him shall they all be brought back.

 Say: "We believe in Allah, and in what has been revealed to us and what was revealed to Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob, and the Tribes, and in (the Books) given to Moses, Jesus, and the Prophets, from their Lord: We make no distinction between one and another among them, and to Allah do we bow our will (in Islam)."

 If anyone desires a religion other than Islam (submission to Allah), never will it be accepted of him; and in the Hereafter He will be in the ranks of those who have lost

Verses of the Qur'ân Surah: 3/83-85

In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful

 They say: "Become Jews or Christians if ye would be guided (to salvation)." Say thou: "Nay! (I would rather) the Religion of Abraham the True, and he joined not gods with Allah."

 Say ye: "We believe in Allah, and the revelation given to us, and to Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob, and the Tribes, and that given to Moses and Jesus, and that given to (all) prophets from their Lord: We make no difference between one and another of them: And we submit to Allah (in Islam)."

 So if they believe as ye believe, they are indeed on the right path; but if they turn back, it is they who are in schism; but Allah will suffice thee as against them, and He is the All- Hearing, the All-Knowing.

Verses of the Qur'ân Surah: 2/135-137

In the name of Allah, the Beneficent, the Merciful

 It is He Who has sent His Messenger with Guidance and the Religion of Truth, that He make it prevail over all religion, even though the Pagans may detest (it).

Verses of the Qur'ân Surah: 61/9

70 000 MELEĞİN SİZE DUA ETMESİNİ İSTERMİSİNİZ

Resulullah(sav) şöyle buyurdu:

Her kim sabahladığında üç kere: "Eûzu billahis semiyyil aliymi mineşşeytanirracim (Kovulmuş şeytanın şerrinden hakkıyla işiten ve her şeyi bilen Allaha sığınırım).; Dedikten sonra Haşr suresinin sonundan üç ayet okursa, Allahü Teâlâ o kişiye akşama kadar duâ etmek üzere yetmiş bin melek görevlendirir. O gün ölürse, şehit olarak ölür. Akşamladığında bunları okuyana da aynı derece vardır.

Ahmed b. Hanbel, Müsned, 5/26.

Haşr suresinin son üç ayeti:

HuvAllahulleziy la ilahe illa huve 'alimulğaybi veşşehadeti huverrahmanurrahıymu.
HuvAllahulleziy la ilahe illa huve elmelikulkuddususselamul mu'minul muheyminul 'aziyzul cebbarul mutekebbiru subhanAllahi 'amma yuşrikune.
HuvAllahul halikul - bariy-ulmusavviru lehul'esma ulhusna yusebbihu lehu ma fiyssemavati vel'ardı. Ve huvel'aziyzulhakiymu.

Meali:

O, kendisinden başka hiçbir ilah olmayan Allah'tır. Gaybı da, görünen âlemi de bilendir. O, Rahmân'dır, Rahîm'dir.

O, kendisinden başka hiçbir ilah bulunmayan Allah'tır. O, mülkün gerçek sahibi, kutsal (her türlü eksiklikten uzak), barış ve esenliğin kaynağıi, güvenlik veren, gözetip koruyan, mutlak güç sahibi, düzeltip ıslah eden ve dilediğini yaptıran ve büyüklükte eşsiz olan Allah'tır. Allah, onların ortak koştuklarından uzaktır.

O, yaratan, yoktan var eden, şekil veren Allah'tır. Güzel isimler O'nundur. Göklerdeki ve yerdeki her şey O'nu tesbih eder. O, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir

Medine’nin kadınları hem güleryüzlü, hem de güzeldirler.
Ancak Hifa Hatunbaşka güzeldir ve bambaşka gülümser.
Öylesine sıcakkanlı ve öylesine samimidir ki kadınlar onu canları gibi severler.
Oğlu, abisi, erkek kardeşi olanlar akraba olmaya kalkar, hatta bazıları beylerine ister.
Onu ciddi ciddi sıkıştırır, araya hatırlıları koyup, izdivaç teklif ederler.
Hifa Hatun’un methi hızla yayılır ve çoook uzaklara gider.
Bırakın hekimleri, tüccarları; vezirler, sultanlar sıraya girer.
Ancak o Necaşi gibi bir İmparatoru bile reddeder sadece ve sadece Allah’ın rızasını diler.
Ama taliplerin ardı arkası kesilmez.
Kimi ayaklarına halılar serer… Kimi eşiğine cevahirler döker…
Yüz kızıl tüylü deveyi getirip kapısına bağlayanları mı sorarsınız,
yoksa saray anahtarlarını önüne atanları mı?
Hifa Hatun bütün bunlara dönüp bakmaz bile,
Efendimizin huzuruna çıkıp “Ey Allah’ın Resûlü” der,
“bana cennete götürecek bir şeyler öğretsene.”
Doğrusu o,
Peygamber Efendimiz’in(sallallahu aleyhi ve sellem)
‘gündüzleri oruç tut’ ya da ‘geceleri namaz kıl’ gibi bir tavsiyede bulunacağını sanır ama
Server-i K âinat
“Önce evlenmen lâzım” buyururlar “zira bununla dininin yarısını emniyete alırsın!”
Hifa, büyük bir teslimiyetle boynunu büker ve “siz kimi münasip görürseniz ben ona razıyım” der.
Mâlum, o sıradan bir hanım değildir ve onu nikahına alacak erkeğin de”özel” olması gerekir.
Lâkin Resûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem) ne kimseye ümid verir, ne de kimsenin ümidini kırar.
Herzamanki gibi basit ve pratik bir çare bulur “yarın sabah mescide ilk gelenle evlen” buyururlar.
Bu teklifi herkesin hoşuna gider, talipler erken kalkmak için tedbirler düşünür, kendilerince hazırlık yaparlar.
Bu haberi elbette Hazret-i Suheyb de duyar ama dikkate almaz.
Zira o fakir ve kimsesiz biridir.
Evi yurdu yoktur ve karnını zor doyurur.
Kah ağaç altlarına uzanır, kâh mescid gölgelerine kıvrılır.
Uzun boyuna rağmen o kadar zayıftır ki, rüzgar sert esse ayaklarını yerden kaldırır.
Ama bakın şu işe ki o gece Allah ü teâlâ bütün sahabelere derin bir uyku verir,
Hifa Hatun’un talipleri gözlerine çöken ağırlığa yenilirler.
Resulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) her zamanki gibi
imsak sökerken mescide gelir ve büyük bir merakla talihli sahabeyi bekler.
Nitekim mescidin eşiğinde bir gölge uzar ve Süheyb içeri girer.
Resulullah Efendimiz namazdan sonra Hifa Hatunu çağırtıp neticeyi bildirir.
Hazret-i Hifa büyük bir teslimiyetle kabul eder.
Efendimiz güzel bir hutbe okur ve nikah akidlerini yaparlar.
Sonra şanslı sahabeye döner”Ey Süheyb” buyururlar, ”
şimdi hanımına bir hediye al ve tut elinden evine götür.”
Suheyb Radıyallahu anh ellerini çaresizlikle iki yana açar.
”İyi ama” diye mırıldanır, “benim ne bir dirhem gümüşüm, ne de sığınacak evim var.”
Hifa Hatun kocasının boynunu büktürmez,
ona içinde on bin dirhem gümüş olan süslü bir heybe gönderir ve

filanca yerdeki köşkümüsana hediye ettim” der.
Alemlerin Efendisi çok hislenir onlara hayır dualar ederler.
Süheyb, o gün Medine sokaklarında dolanır durur, akşama doğru utana sıkıla konağa sokulur.
Kendisi için hazırlanan muhteşem sofradan ya bir, ya iki hurma alır ve
“Ya Hifa” der, “biliyorum sen benim için bulunmaz bir nimetsin, ben ise senin için sadece mihnetim.
Ben şükretsem gerek, sen sabretsen gerek.
İster misin şu geceyi taat ve ibadetle geçirelim zira Efendimiz (Sallallahü aleyhi ve sellem)
“Cennette yüksek bir çardak vardır. Orada yalnız şükredenlerle sabredenler otururlar.” buyurdular.
Ve öyle de yaparlar. Seccadelerini gözyaşları ile ıslatır, kalplerini zikr ile aydınlatırlar.
Cebrail Aleyhisselam olup biteni Resulullah Efendimize anlatır
ve onları Allahü teâlânın cenneti ve cemaliyle müjdeler.
Ertesi sabah, namazdan sonra Efendimiz Suheyb’i yanlarına oturtur
“Ey Süheyb” buyururlar “geceki halini sen mi anlatırsın ben mi anlatayım?”
Süheyb gözlerini kucağına indirir, zor duyulan bir sesle “Allahın Resulü en iyisini bilir” cevabını verir.
Efendimiz onlara “ne mutlu size” gibilerinden bakar, “İkiniz de cennetliksiniz” buyururlar,
“… ve Allahü teâlâyı göreceksiniz!” Süheyb derhal secdeye kapanır ve “Ya Rabbi!” diye yalvarır,
“o ki beni mağfiret ettin, günahlara bulaşmadan canımı al!”
Allahü teâlâ bu yanık duayı kabul eder, Suheyb, secdede kalakalır.
Mescidde bulunanlar ağlamaklı olurlar.
Resulullah Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem)
“Size daha şaşılacak bir şey söyliyeyim mi?
Şu anda Hifa Hatun da ruhunu Hakka teslim etti” buyururlar.
Namazlarını, yüzü suyu hürmetine yaratıldığımız o yüce Server kıldırır.
kisini yanyana toprağa bırakırlar. Baş uçlarına küçük bir tahta çakar.
Birine ” şükredenlerden Suheyb ” yazarlar,
''öbürüne sabredenlerden Hifa''

(BİR ARKADAŞIMDAN)

Uzun yıllar önce Cinde Li-Li adli bir kız evlenir ve ayni evde kocası ve kaynanası ile birlikte yasamaya baslar. Lakin kısa bir sure sonra kayın validesi ile gecinmenin çok zor olduğunu anlar.İkisinin de kişiliği tamamen farklıdır buda onların sık sık kavga edip tartışmalarına yol acar. Bu çin geleneklerine göre hoş bir davranış değildir ve çevrenin oldukça tepkisini alır. Birkaç ay sonra bitmez tükenmez gelin kaynana kavgalarından ev onun ve annesi ile karısı arasında kalan esi içinde cehennem haline gelmiştir.

Artık bir şeyler yapmak gerektiğine inanan genç kız doğru babasının eski bir arkadaşı olan baharatçıya koşar ve derdini anlatır.

Yaşlı adam ona bitkilerden yaptığı bir ekstra hazırlar ve bunu 3 ay boyunca her gün azar azar kaynanası için yaptığı yemeklerin içine koymasını söyler. Zehir az az verilecek , böylece onu gelininin öldürdüğü belli olmayacaktır. Yaşlı adam genç kıza kimsenin ve esinin şüphelenmemesi için kaynanasına çok iyi davranmasını ona en güzel yemekleri yapmasını söyler.

Sevinç içinde eve donen Li-Li yaşlı adamın dediklerini aynen uygular . Her gün en güzel yemekleri yapıyor. Kaynanasının tabağına azar azar zehiri damlatıyordu.Kimseler şüphelenmesin diye de ona çok iyi davranıyordu. Bir sure sonra kayın validesi de çok değişmişti ve ona kendi kızı gibi davranıyordu. Evde artık barış rüzgarları esiyordu. Genç kız kendisini ağır bir yük altında hissetti Yaptıklarından pişman bir vaziyette baharatçı dükkanının yolunu tuttu ve yaşlı adama su ana kadar kaynanasına verdiği zehirleri onun kanından temizleyecek bir iksir için yalvardı, Yaşlı kadının ölmesini artık istemiyordu.

Yaşlı adam yaşlı gözlerle karşısında konuşup duran Li-Li ye baktı ve kahkahalarla gülmeye başladı

" Sevgili Li-Li dedi , sana verdiklerim sadece vitaminlerdi. Olsa olsa kayın valideni sadece daha da güçlendirdin hepsi bundan ibaret. Gerçek zehir ise senin beyninde olandı. Sen ona iyi davrandıkça oda dağıldı ve yerini sevgiye bıraktı böylece siz gerçek bir ana kız oldunuz " dedi

Bismillâhirrahmânirrahıym. Elif 1âm mim (1) Tenziylül kitâbi lâ

raybe fiyhi mir rabbil âlemiyn (2) Em yekûlûinefterâh * belhüvel hakku  mir rabbike li tünzira kavmem mâ efâhüm min neziyrim min kablike leallehüm yehtedûn (3) Allâhüllezî halekas semâvâti vel erda ve mâ  beynehümâ fi sifteti eyyâmin sümmestevâ alel arş* mâ leküm min dûnihi miv veliyyiv ve 1â şefiy* efelâ tefezekkerün (4) Yüdebbirul emra mines semâi ilel erdi sümme ya’rucü

    ileyhifi  yevmin kâne mıkdâruhû elfe senefim mimmâ teuddûn (5) Zâlike âlimül ğaybi veş şehâdeti aziyzür rahıym (6) Ellezi ahsene külle şey’in halekahü ve bedee Halkal insâni mm tıyn (7) Sümme ceale neslehü min sülûletim mim mâim mehiyn (8) Sümme sevvâhü ve nefeha fiyhi mir rühıhi ve ceale lekümüs sem’a vel ebsâra vel ef’ideh* kaliylem mâ teşkürün (9) Ve kâlü e iz’a dalelnâ fil erdi e innâ le fi halkın cediyd* bel hüm bi likâi rabbihim kâfirün (10) Kul yefeveffâküm melekül mevfillezi vükkile biküm sümme ilâ rabbiküm türceün (11) Ve lev terâ izil mücrimüne nâkisû ruüsihim inde rabbihim* rabbenâ ebsarnâ ve seminâ ferc’ına na’mel sâlihan innâ mükınün (12) Ve 1ev şi’nâ le âteynâ külle nefsin hüdâhâ ve lâkin hakkal kavlü minni le emleenne cehenneme minel cinneti ven nâsi ecmeiyn (13) Fe zükü bi mâ nesiytüm likâe yevmiküm hâzâ* innâ nesiynâküm ve zükü azâbel huldi bi mâ küntüm fa’melün (14) innemâ yü’minü bi âyâfinellezine izâ zükkirü bihâ harrü süccedev ve sebbehü bi hamdi rabbihim ve hüm lâ yestekbirün (1 5) (Secde Ayeti) Tetecâfâ cünübühüm anil medâciı yed’üne rabbehüm havfev ve tameav ve mimmâ razaknâhüm yünfikün (1 6) Fe 1â ta’lemü nefsüm mâ uhfiye lehüm min kurrati a’yün* cezâem bi mâ kânü ya’melûn (1 7) E femen kâne mü’minen ke men kâne fâsikâ* 1â yestevün (1 8) Emmelleziyne âmenû ve amilus sâlihâti fe lehüm cennâtül me’vâ* nüzülem bi mâ kânü ya’melün (19) Ve emmellezine fesekü fe me’vâhümün nâr* küllemâ erâdü ey yahrucü minhâ üıydü fiyhâ ve kıyle lehüm zükü azâben nârillez künfüm bihi tükezzibün (20) Ve le nüzikannehüm minel azâbil ednâ dünel azâbil ekberi leallehüm yarciün (21) Ve men azlemü mimmen zükkira bi âyâti rabbihi sümme a’rada anhâ* innâ minel mücrimine müntekımün (22) Ve lekad âteynâ müsel kitabe fe lâ tekün fi miryetim mil likâihi ve cealnâhü hüdel li benî isrâil (23) Ve cealnâ minhüm eimmetey yehdüne bi emrinâ lemmâ saberü* Ve kânü bi âyâtinü yükınün (24) Inne rabbeke hüve yafsılü beynehüm yevmel kıyâmeti fimâ kânü fihi yahtelifün (25) E velem yehdi lehüm kem ehleknâ min kablihim minel kurüni yemşüne fi mesâkinihim* Inne fi zâlike le âyât* E fe 1â yesmeün (26) E ve lem yerav ennâ nesükul mâe ile erdil cüruzi fe nuhricü bihi zer’an te’külü minhü en’âmühüm ve enfüsühüm* E fe 1â yübsırûn (27) Ve yekûlûne metâ hâzel fethu in küntüm sâdikıyn (28) Kul yevmel fethi 1â yenfeullezine keferû imânühüm ve 1â hüm yünzarûn (29) Fe a’rıd anhüm ventezırinnehüm müntezırün

(30)

SECDE SURESİ’N OKUMANIN FAZİLETI

Allah Resulü (s.a.v.) buyuruyor

“— Secde Suresi kıyamet gününde mahşer yerine iki kanatlı olarak gelir. Bu sure-i şerifeyi okumayı adet haline getiren kimseyi mahşer yerinin şiddetli hararetine karşı gölgeler. Mahşer halkını sıcaktan kavuran ve herkesin tepesinin üzerine yaklaşan güneşe Secde Suresi şöyle der: “Ey güneş! Benim sakladığım kimseye ışığını iletmek için asla yol bulamazsın.”

*Günahı çok olan bir kimse bu sureyi okur, bundan başka bir şey okumazdı. Bu sure onun üzerine rahmet kanatlarını açarak Cenabı Ecelli Ala’ya: “Yâ Rabbil Sen bunu affet. Zira beni çok okuyordu.” diye niyazda bulundu.

Bunun üzerine Cenabı Hakk bu sure-i celileye kendisini okuyan hakkında şefaat izni verdi ve buyurdu: “Secde Suresi’ni okuyanın her bir hatası için bir sevap yazın ve bir derecesini yükseltin.

HAYIRLI CUMALAR.

Genç bir delikanlı senelerce yurt dışında okuduktan sonra vatanına ateist olarak geri döner. Üç sorusuna hiç kimse cevap veremediğinden dolayı canı gayet sıkıntılıdır. Ebeveyni oğullarına yardım etmek niyetiyle büyük ilim sahibi olan köyün hocasına götürürler. Hoca ve delikanlının arasında geçen dialog şöyle devam eder.

Delikanlı: Kimsin sen? Sorularıma cevap verebilecek misin? ,
Hoca: Allah(c.c.)'ın bir kuluyum ve Onun izniyle sorularýna cevap verebileceðim.
Delikanlı: Emin misin? Profesörler bile cevap veremedi bana. Hoca: Allah(c.c.)'ın izniyle cevap vermeye çalışırım

Delikanlı: 3 sorum var
1. Allah(c.c.) yaşıyor mu? öyle ise, şeklini bana göster
2. Takdir (kader) nedir?
3. Eğer şeytan ateşten yaratıldıysa neden cehenneme yollanıyor,
cehennemde ateş dolu değil mi? Ateş ateşi nasıl yaksın. Tanrı bunu düşünemedi mi?

Bu arada, aniden bizim hocamız delikanlının başı üzerinde bir saksı kırar.

Delikanlı canı yana yana sorar; Neden sinirlendin ki?
Hoca: Sinirlenmedim. Bu benim üç soruna bir cevabım der.
Delikanlı: Hiç bir şey anlamadım.
Hoca: Nasıl hissetin kendini saksıyı başında kırınca
Delikanlı: Tabii ki, fena bir acı hissettim.
Hoca: Yani, acının varlığına inanıyor musun?
Delikanlı:Evet
Hoca: Bana bu acının şeklini göster ozaman!
Delikanlı:Gösteremem.
Hoca: Bu benim ilk cevabım. Herkes Allah(c.c.)'ın varlığını hisseder ama
Allah(c.c.)'ı göremez.
Hoca: Dün gece rüyanda benim başında saksı kırdığımı gördün mü?
Delikanlı:Hayır.
Hoca: Bugün böyle birşey ile karşılaşacağını hiç düşündün mü?
aklından geçti mi?

Delikanlı:Hayır
Hoca: Bu işte takdir’dir. (kader)
Hoca: Biz neyden yaratıldık? topraktan yaratılmıþ değil miyiz?
Delikanlı: Evet böyle denir.
Hoca: E o zaman ? Saksıda topraktan yapılmadı mı? Allah(c.c.) isterse
ateşten yaratılan şeytanı ateşin içinde cezalandıramaz mı

(Alıntı)

Hazret-i Ömer’in Halifeliği (Devlet Başkanlığı) zamanıydı. Başkent Medine’ye yabancı bir kervan geldi. Develerini yıkıp, konakladılar… Halife her zaman olduğu gibi, gece şehri dolaşmaya çıktı. Yolda, Eshâb’dan (Sevgili Peygamberimizin arkadaşlarından) Hazret-i Abdurrahman’a rastladı. Ona dedi ki: - Ey Avfın oğlu! Gel, seninle bu gece misafirimiz olan kervanı bekleyelim. Onlar rahat uyusunlar. Çünkü yorgundurlar. Canları ve malları herhangi bir zarara uğramasın!..
Hazret-i Ömer bu teklifte bulununca, Hazret-i Abdurrahman da seve seve kabul etti. Birlikte kervanın etrafında göz-kulak olmaya başladılar. O sırada yakındaki bir evden çocuk ağlaması işitildi.Çocuğun sesi kesilmediği için, Halife evin kapısına gitti. İçeride bulunanlara, ”Küçüğü susturmalarını rica” etti. Sonra dönüp geldi. Gece boyunca, çocuğun sesi işitildikçe, birkaç kere daha evin kapısına gitti.Çocuğun ağlaması bir türlü dinmiyordu. Seher vakti olunca, Hazret-i Ömer son defa oraya gitti. Çocuğun annesine:
Belli ki açtı!
- Sen ne biçim anasın! Bütün gece evlâdını ağlattın. Belli ki açtı! diye çıkıştı. Kadıncağız cevap verdi:
- Halimi anlamadan niçin beni azarlıyorsun? Hazret-i Ömer, kendini tanıtmadan sordu:
- Haline ne olmuş?
- Çocuğu sütten kesmiştim..
- Sütün yoksa başka şeyler yedirseydin.
- Evde onun yiyeceği bir şey yok ki, biz çok fakiriz…
- Çocuğun kaç yaşında?
- Daha yaşını doldurmadı. İşte bu cevap üzerine Hazret-i Ömer öfkelendi.
- Peki niçin bu kadar küçük bir yavruyu sütten kestin? Kadıncağız içini çekti:
- Halifemiz Hazret-i Ömer’e Cenâb’ı Hak insaflar versin. Çocuklar sütten kesilmeyince, bizim gibi bir fakire nafaka vermez. Fakirlik maaşı bağlamaz. Onun için yavrumu erkenden sütten kestim.Bunun üzerine Halife ağlayarak mescide girdi. Gözyaşları yüzünden namazı zorla kıldırdı. Selâm verdikten sonra cemâate döndü. Gene ağlayarak:
İşte Hz. Ömer’in (r.a.) adaleti
- Sizin Ömer’inize yazıklar olsun!.. Sizin Ömer’inize yazıklar olsun!.. diyerek kendini suçladı. Sonra bütün Medine halkına, tellallar (haberciler) çıkarttı. Onlar da bildirdiler ki:
- Hangi Müslümanın oğlu veya kızı dünyaya gelirse, hemen Halifeye bildirsin. Beytülmal’dan (hazineden) nafaka (maaş) verilecektir. Hiç kimse nafaka yüzünden evladını vaktinden önce sütten kesmesin!.. O günden sonra artık Medine’de, açlık sebebiyle ağlayan çocuk sesi işitilmedi.

alıntıdır

ALLAH'TAN UTANANDAN HER ŞEY UTANIR

Ma'rûf-ı Kerhi Hazretlerinin bir dayısı şehrin vâlisi idi. Vâli, bir gün şehrin kenar mahallelerini dolaşıyordu. Ma'rûf'u bir kenarda oturmuş ekmek yerken gördü. Önünde de bir köpek vardı. Bir lokma kendi yiyor, bir lokma da köpeğin ağzına veriyordu.
Dayısı,
- Köpekle birlikte yemeğe utanmıyor musun dedi.
Maruf;
Utandığım için bu zavallıyı yediriyorum dedi ve başını kaldırıp havadaki bir kuşa seslendi. Kuş uçup geldi, eline kondu ve kanadıyla başını ve gözünü örttü.
Ma'rûf;
-Allah'tan utanandan her şey utanır, buyurdu.

Dayısı bu hâli görüp, bu sözü işitmekle hem hayret etti, hem de oradan uzaklaştı.

--- Burak Yahya wrote:

DEMEYE GELDİM

İnsan bir hiç için kıyarmı cana
Gezdigin topraklar yer olsun sana.
Şırnakta döktügün kalleşçe kana
Bedel biçilirmi demeye geldim.

Her yaptığın sanma olay oluyor
Türk askeri yaptığını biliyor.
Düşlerine karğa bile gülüyor
Karga akıllısın demeye geldim.

Çıktın dağ başına planlar kurdun
Pusuya düşürüp kalleşçe vurdun
Bura Türk vatanı Türkiye yurdun
Unutmuşsun belki demeye geldim.

Dağ başına gidip dağda kalınmaz
Varıp bir çakaldan emir alınmaz.
Başına ne gelir nerde bilinmez
Bir kurşun bedelin demeye geldim.

Nice aileleri dağladın yaktın
Nice çocukları öksüz bıraktın.
Kimin için söyle kime çıraktın
Aponun dölüsün demeye geldim.


Selamün Aleyküm.
Gerçekten harika bir şiir, ellerinize sağlık. Selam ve dua ile Allah'a emanet olun.